Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαϊκή τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαϊκή τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Η Τέχνη του Σαπωνοποιού μέσα από την παράδοση

Αποτέλεσμα εικόνας για Antica preparazione del sapone fatto in casa.
Η κατασκευή του σαπουνιού είναι μια εργασία που την γνωρίζουν ακόμη μερικές γυναίκες και άνδρες στα χωριά, εκτός από τους βιομηχάνους.
Το σαπούνι δεν είναι παλιά εφεύρεση. Οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν κατά καιρούς διάφορα μέσα για την καθαριότητά τους. Από τους αρχαίους χρόνους οι διάφοροι λαοί χρησιμοποιούσαν την αλισίβα, δηλαδή το θολόστακτο. Τούτο ήταν το νερό που έπαιρναν από τη βρασμένη στάχτη. Πήγαιναν μετά τα ρούχα στα ποτάμια ή στις λίμνες , προκειμένου να καθαρίσουν τα ρούχα τους. Το πιο συνηθισμένο μέσο καθαρισμού ήταν το σαπουνόχορτο.
Όταν ο Οδυσσέας βγήκε στο νησί των Φαιάκων - δηλαδή τη σημερινή Κέρκυρα, βρήκε στο ποτάμι τις βασιλοπούλες να πλένουν και να λευκαίνουν τα ρούχα τους. Το πρόβλημα απασχολούσε λοιπόν πλούσιους και φτωχούς.
Για να υπολογίσουν το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας μετρούσαν, την ποσότητα του σαπουνιού που καταναλώνει κάθε οικογένεια ή και κάθε χώρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για L'ARTE DI SAPONE ANNIΕδώ στην Ελλάδα, οι βιομηχανίες σαπουνιών είδαν και έπαθαν να προωθήσουν την παραγωγή στην περιοχή τους....                         Μυτιλήνη Στα τέλη του 19ου αιώνα στον τομέα της σαπωνοποιίας δραστηριοποιούνται πολλές περιοχές της Λέσβου (κυριότερες: Μυτιλήνη, Πέραμα, Πλωμάρι, Παναγιούδα, Ασπροπόταμος, Μόλυβος, Πέτρα, Πολυχνίτος, Αγιάσος) και από τις αρχές του 20ου αιώνα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα ισχυρά σωματεία. Την ίδια περίοδο, η παραγωγή ήταν πολύ μεγάλη και κατά τον Μιχάλη Στεφανίδη , κυμαινόταν στους 11.000 τόνους σαπουνιού από τους οποίους εξήγαγαν (κυρίως στην Αττάλεια, στη Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και σε περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, στην Οδησσό και στη Βάρνα), περίπου τους μισούς. Έτσι, η Λέσβος όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Ενθύμιο Σαπωνοποιίας Λέσβου» το 1919 αναλάμβανε το 54% των συνολικών ελληνικών εξαγωγών σαπουνιών και διέθετε το 50% των μεγάλων ατμοκίνητων σαπωνοποιείων                                                 Κρήτη Ο  Λιναρδάκης σαπουνοποιος από την Κρήτη όταν έκανε το πρώτο εργοστάσιο δυσκολεύτηκε πολύ να βρει καταναλωτές. Για να παρακινήσει τον κόσμο να αγοράσει σαπούνι, έγραψε στην διαφήμιση: ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Τούτο το έγραφε και στην ψειρόσκονη που έστελνε στο παλάτι. Επειδή όμως διαμαρτυρήθηκαν από το παλάτι, το διόρθωσε και έγραψε: ΤΕΩΣ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΑΙ. Για να μην κλείσει λοιπόν το εργοστάσιο, οι Λιναρδάκηδες αναγκάστηκαν να βρουν αγορές σε μακρινές και πλούσιες Ελληνικές παροικίες όπως την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια και την πάμπλουτη τότε Ρουμανία. Φόρτωναν καΐκια και τα έστελναν εκεί που οι άνθρωποι ήξεραν να πλένονται.                                   Ικαρία Στην Ικαρία τα παλιά χρονια  το σαπούνι ήταν είδος πολυτελείας Το πλύσιμο του σώματος ήταν δύσκολη υπόθεση. Τα προβλήματα ήταν πολλά. Πρώτον το νερό ήταν μακριά γιατί δεν υπήρχαν υδραγωγεία, δεύτερον οι δουλειές τους δεν απαιτούσαν και μεγάλη καθαριότητα γιατί οι περισσότεροι ήταν κτηνοτρόφοι.
Το σαπούνι για να κατασκευαστεί χρειάζεται λάδι και σαπουνόπετρα (καυστικό νάτριο). Πολλοί που δεν είχαν λάδι χρησιμοποίησαν το λίπος που μάζευαν από τα ζώα και ιδίως το χοιρινό. Τούτο όμως δεν καθάριζε καλά τα ρούχα και δεν το προτιμούσαν. Μια πλάκα σαπούνι την εβδομάδα εθεωρείτο για τους Ικαριωτες μεγαλη σπάταλη  και μαλιστα αν καμια νύφη ξεπερνούσε αυτό το όριο οι πεθερές τις επανέφεραν στην τάξη δηλαδή στην αλουσιά (μέσα σε πήλινο τσουκάλι  έβαζαν στάχτη άπο το φούρνο ,καθαρή και κοσκινισμένη και από πάνω έριχναν βραστό νερό ,με αυτό το νερό  έπλεναν το σώμα τους ...)                                                       Στη δεκαετία του 50-60  κατέφθασε από τον Πειραία στο νησί ο Κωσταντης Πορής  Σαπωνοποιός στο επάγγελμα Ήταν τόσο καλός  στη τέχνη του που  καταφερε με την μαστοριά του να κάνει τους Ικαριώτες να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το σαπούνι και τις πεθερές να αφήσουν επιτέλους λεύτερες  τις νύφες τους να σαπουνιζονται  όσο επιθυμούσε η καρδούλα  τους  Αφού λοιπόν καταφερε να ξεπεράσει και αυτόν τον ύφαλο της Καριωτίνας πεθεράς  το σαπούνι μπήκε θριαμβευτικά μέσα στα Ικαριωτικα σπίτια τόσο δε πολύ που δεν προλάβαινε να πηγαίνει στα σπίτια για να  φτιάξει με τα λάδια τους τα σαπούνια

 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΑΠΟΥΝΙΩΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 
Το σαπούνι για να κατασκευαστεί χρειάζεται λάδι και σαπουνόπετρα (καυστικό νάτριο). . Αργότερα, μέσα στο σαπούνι έριχναν και χρώματα και αρωματικά. Το πράσινο σαπούνι που βγαίνει από το πυρηνέλαιο δεν είναι χρωματισμένο.

Την σαπουνόπετρα την προμηθεύονταν από τον μπακάλη της γειτονιάς που την πούλαγε μέσα σε σιδερένια δοχεία, δίπλα στο σκουράντζο και στον μπακαλέο (έτσι έλεγαν την ρέγκα και τον μπακαλιάρο). Το λάδι το μάζευαν στα σπίτια από τα πιθάρια και από τα κατακάθια των ντεπόζιτων. Το έβραζαν και το ξεχώριζαν από τις ξένες προσμείξεις. Το καθαρό λάδι βγαίνει από άσπρο σαπούνι. Έβραζαν το λάδι μέσα σε ένα μεγάλο λεβέτι (καζάνι) και σε άλλο έβραζαν την σαπουνόπετρα. Μετά έριχναν την σαπουνόπετρα μέσα στο λάδι και με το συνεχές ανακάτωμα, τούτο γινόταν σαν κρέμα. Επειδή το λάδι είναι ελαφρότερο από το νερό ανέβαινε στην επιφάνεια μαζί με την λιωμένη σαπουνόπετρα. Ο χρόνος που θα το έβραζαν ήταν ανάλογος με την τέχνη της μαστόρισσας και την πείρα που διέθετε. Έβαζαν μέσα στην μέση του καζανιού πάνω στο υγρό ακόμη σαπούνι δύο ξύλα σε σχήμα σταυρού, για το καλό. Εάν κάποιος μάτιαζε το σαπούνι τούτο δεν έπηζε και μπορούσε να χαλάσει.
Το υγρό που έχυναν ήταν η λεγόμενη ΔΡΥΜΗ. Με αυτό καθάριζαν σκουριασμένα δοχεία. Έσβηναν τη φωτιά και το σαπούνι κρύωνε. Με ένα πριόνι μετά, έκοβαν το σαπούνι σε τεμάχια και το τοποθετούσαν μακριά από παιδιά και από ζώα. Το έβαζαν επάνω σε σανίδες για να ξεραθεί και να διατηρηθεί.
Τα ξυλαράκια που έβαζαν για το γούρι, για σταύρωμα, στη μέση του καζανιού πριν κρυώσει το σαπούνι, τα χρησιμοποιούσαν και σαν σημάδια, γιατί το κομμάτι αυτό, την πλάκα όπως την έλεγαν, την χρησιμοποιούσαν και στα βαφτίσια. Με αυτό μιας και ήταν ευλογημένο, έπλενε ο παπάς τα χέρια του μετά την βάπτιση για να φύγουν τα λάδια.
Την ώρα που έβραζε στο καζάνι, το ανακάτωναν και έλεγαν: Φτου, Φτου Πάτο - κορφή- φτου...φτου... Τούτο σήμαινε: Να μην ματιαστεί και όλο το περιεχόμενο από τον πάτο ως την κορυφή να γίνει όλο σαπούνι.

Επίσης το τοποθετούσαν σε σκιερό μέρος για να μη λιώνει από την ζέστη. Επειδή το πλύσιμο γινόταν στις αυλές, τα κομμάτια του σαπουνιού που έπεφταν στο έδαφος, τα έτρωγαν οι πεινασμένες κότες και τα γουρούνια. Το κομμάτι του σαπουνιού που συνέχεια μίκραινε το λέγανε ΑΠΟΛΥΦΑΔΙ. Έτσι λέγανε και κάποιον αδύνατο άνθρωπο.
Σε κάθε παρτίδα που κατασκεύαζαν και ανάλογα με την οικογένεια που είχε ο κάθε ένας και τα υλικά που διέθετε, μπορούσε να παράγει από τριάντα μέχρι ογδόντα οκάδες σαπούνι.
Η τιμή του σαπουνιού είχε μιάμιση φορά πάνω από την τιμή του λαδιού.

Σήμερα το σαπούνι της ελιάς κερδίζει βήμα-βήμα την παλιά του αίγλη, με εκατοντάδες μικρούς παραγωγούς στη χώρα και την επιστροφή στην κατ’ οίκον παρασκευή. Λυπηρό είναι το γεγονός ότι στο εξωτερικό απολαμβάνει πολύ μεγαλύτερης εκτίμησης απ’ ότι στη χώρα μας με τη ζωντανή ακόμα παράδοσή του στα χωριά. Σε πλάκες, σε ρευστή μορφή ή σε τρίμμα, με βότανα και αιθέρια έλαια, για το πλυντήριο, για πλύσιμο στο χέρι, για το σώμα, το πρόσωπο, τα μαλλιά, το άλλοτε απλό και κατά κανόνα υπόλευκο σαπουνάκι, απέκτησε ποικιλία συστατικών, χρήσεων και χρωμάτων. Επειδή, όμως, εκεί που υπάρχει ζήτηση υπάρχει και η βρωμιά της κερδοσκοπίας και της απόκρυψης στοιχείων,θα πρέπει  ανάμεσα στις πλάνες και τις αλήθειες να βαδίσουμε με υπομονή  μαστοριά, και βαθιά γνώση αυτής της εκπληκτικής τέχνης , της τέχνης του Σαπωνοποιού !      Σήμερα που η τάση για λιγότερα χημικά στη ζωή μας κερδίζει έδαφος, το σαπούνι ελαιολάδου ατενίζει το μέλλον με καλύτερους οιωνούς. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν: Σαπούνι από ελαιόλαδο , made in Greece.    !    
           
  
Αναφορέςhttp://laografos.pblogs.gr/2008/02/o-sapoynopios.html ΑΛΩΝΙΑΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ -ΛΟΓΙΣΤΗΣ - ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΣ  Α ΤΑΞΗΣ ,  

www.prosvasis.com  www.anazitisis.net φωτογραφιες http://3.bp.blogspot.com/-.jpg     https://encrypted-tbn3.gstatic.com

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Σπουδή- "στο όμορφο νησί "

Το νησί μας ήταν πάντα ένα καταφύγιο για τους καλλιτέχνες Η ασύγκριτη ομορφιά της Ικαρίας , η μαγική της ατμόσφαιρα πρόσφερε την έμπνευση και τη δύναμη σε καλλιτέχνες για δεκαετίες...Μουσικοί, ζωγράφοι, γλύπτες, αργυροχρυσοχόοι , αγγειοπλάστες ,ποιητές ,ηθοποιοί παραμυθάδες ,μα και σαπουνοποιοί ,πετράδες .οινοποιοί,μελισσοκόμοι και πολλοί άλλοι τεχνίτες καλλιτέχνες που θέλουν να μοιραστούν και να εξερευνήσουν διαφορετικές ευκαιρίες για να αναπτύξουν την τέχνη τους στο νησί.Το μονο που χρειαζόμαστε ειναι μια Ευκαιρία !Μια αγκαλιά φροντίδας από το Δήμο μας ! .....Ελπίζω ότι θα συμμεριστείτε τις ιδέες μου. Μαζί ίσως μπορούμε να καταφέρουμε κάτι...!
                βιντεο   Nektaria Gaglia Marble-art

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

"Η Τέχνη της Αφήγησης ... πες μας ακόμα μια Ιστορία "

φωτογραφια Ελενη Ρηνιωτη
"Η Τέχνη της Αφήγησης "... Η αφήγηση ιστοριών είναι μια διαχρονική ανθρώπινη παράδοση. Πριν από το γραπτό λόγο, οι άνθρωποι απομνημόνευαν στο μυαλό τους περίτεχνα ,ιστορίες γεμάτες ήθη που διαμόρφωσαν τους πολιτισμούς για γενιές ολόκληρες . Η Τέχνη της Αφήγησης  στήνεται  πάνω  σε νόμους ,της προοπτικής ,του φωτός και της σκιάς ακριβώς όπως η ζωγραφική ,η μουσική .Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την εποχή που κυριαρχείται από μορφές της παγκόσμιας επικοινωνίας, των μέσων ενημέρωσης, της τεχνολογίας,πάμε πίσω για να ξαναβρούμε ιστορίες που συνθέτουν την ιστορία μας και καθοδηγούν το μέλλον μας Η ζωή μας κάθε μέρα περιβάλλεται από ιστορίες . Η είδηση ​​στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, η εφημερίδα δεν είναι τίποτα, άλλο από ιστορίες.Τα βιβλία είναι γεμάτα από ιστορίες. Τα μαθήματα των εκπαιδευτικών είναι συχνά ιστορίες. Τα Τραγούδια λένε ιστορίες. Οι Εικόνες αφηγούνται ιστορίες. Οι Ταινίες λένε ιστορίες. Οι Κωμικοί συνθέτουν τις ρουτίνες τους με ιστορίες. Οι ιστορίες είναι ισχυρές. Μπορούν να διδάξουν ήθος - τις αξίες που ο συγγραφέας της ιστορίας πιστεύει ότι ο κόσμος θα πρέπει να ζήσει . Μπορούν να διδάξουν ιστορία. Μπορούν να μας διασκεδάσουν. Μπορούν να μας κάνουν να σκεφτούμε τα πράγματα με τρόπους που ποτέ δεν έχουμε σκεφτεί πριν . Μπορούν να μας κάνουν να γελάμε. Μπορούν να μας κάνουν να κλαίμε. Λέγοντας ιστορίες είναι ένα μεγάλο μέρος από αυτό που κάνει τους ανθρώπους να συνδέονται μεταξύ τους.

Οι ιστορίες είναι ένα μέρος της κάθε κουλτούρας. Ιστορίες για τη χώρα μας για να μας βοηθήσουν να αισθανθούμε υπερήφανοι για το έθνος μας. Ιστορίες για τους προγόνους μας, που σκοπό έχουν να μας διδάξουν *το από πού ήρθαμε* και πράγματα που έχουμε κοινά με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Όλοι έχουμε κάποιες αγαπημένες ιστορίες φυλαγμένες μέσα στη ψυχή μας . Ίσως να είναι ιστορίες για την οικογένειά μας που ακούσαμε από τους παππούδες μας. Ίσως είναι τα βιβλία που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά. ...

**Οι σημαντικές ιστορίες αναζητούν πάντα το σωστό πρόσωπο για να τις Αφηγηθεί , ψάχνουν για τον παραμυθά τους σαν ένα ζώο που έχει βγει για κυνήγι αναζητώντας στο ξέφωτο το θήραμά του. ** Αλήθεια ποια είναι η δικιά σας αγαπημένη ιστορία; Μπορείτε να σκεφτείτε την τελευταία ιστορία που ακούσατε; Σκεφτείτε σκληρά: μπορεί να είναι κάτι που μόλις ακούσαμε πριν από λίγα λεπτά!Ι Η δικιά μου αγαπημένη ιστορία ξεκινάει με «Μια φορά κι έναν καιρό...Τα πήγα πίσω τα όνειρά μου
Ήταν μεγάλα μες την καρδιά μου
Κι αν ρίξω λέξεις  θε  να γυρίσουν 

Το παραμύθι έχει πια ξεκινήσει »

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Ένα παραμύθι για την αγάπη και την αντοχή της στον χρόνο

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους  Καλημέρα!
"Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
(Μία πολύ ευαίσθητη ιστορία που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκης, για την αγάπη και την αντοχή της στον χρόνο).
Stella Estel

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Η θεατρική ομάδα DUENDE ένας ερασιτεχνικός θίασος από τις Ράχες Ικαρίας.

Η θεατρική ομάδα DUENDE είναι ένας ερασιτεχνικός θίασος από τις Ράχες Ικαρίας. Ιδρύθηκε ουσιαστικά τον Χειμώνα του 2002-2003 όταν μια παρέα από εκπαιδευτικούς και μόνιμους κάτοικους του νησιού διάβασαν και αποφάσισαν να ανεβάσουν την «Θαυμαστή Μπαλωματού» του Λόρκα. Από τον Λόρκα και την Ισπανία προέρχεται και το όνομα DUENDE που αποδίδεται στα Ελληνικά ως «ξωτικό» ή «τελώνιο» και σε μια πιο αναλυτική μετάφραση ως ο «δαίμονας της καλλιτεχνικής δημιουργίας που εκπορεύεται από τη φθαρτότητα της ύπαρξης».
Η DUENDE όπως και όλες οι ερασιτεχνικές ομάδες της επαρχίας «αναπνέουν» τον ιδιαίτερο αέρα της περιοχής που δρουν και μεγαλώνουν. Έτσι, η DUENDE κληρονόμησε από την Ικαρία το πνεύμα δημοκρατίας, αυτοοργάνωσης, ανοχής καθώς και τους χαλαρούς ρυθμούς του νησιού.Η ΑΥΛΗ




Η ΑΥΛΗ

Στα 14 χρόνια συνεχούς λειτουργίας της η DUENDE έχει ανεβάσει ήδη 18 θεατρικά έργα, τα περισσότερα από τα οποία είναι κλασικά του ευρωπαϊκού ρεπερτορίου. Πάνω από 100 κάτοικοι του νησιού, μόνιμοι ή προσωρινοί, έχουν συμμετάσχει με οποιονδήποτε τρόπο στις παραστάσεις της ως ηθοποιοί ή συντελεστές. Εκπαιδευτικοί, μικροεπιχειρηματίες, εμποροϋπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, νοικοκυρές, οικοδόμοι, σερβιτόροι, ξυλουργοί, αγρότες και όλων των ειδών τα επαγγέλματα που ευδοκιμούν στο νησί. Αυτή η συνύπαρξη ατόμων από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές κουλτούρες έχει δώσει τον απαραίτητο αέρα ανανέωσης που είναι πολύτιμος για κάθε ερασιτεχνική ομάδα. Επίσης έχει κάνει την DUENDE μια ομάδα πλήρως ενταγμένη στην τοπική κοινωνία. Έτσι, σχεδόν όλες οι παραστάσεις της έχουν την αποδοχή και τη στήριξη του κοινού της Ικαρίας. Χωριά 100-200 κατοίκων έχουν παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια Μπρεχτ, Σέξπηρ, Ιονέσκο, Ουίλιαμς δηλαδή μεγάλα λαϊκά έργα. Το ότι η σχέση θεατρική ομάδα-τοπική κοινωνία είναι μια σχέση αμφίδρομη επιβεβαιώνεται χρονιά με τη χρονιά. Η Ικαρία «αιμοδοτεί» ποικιλοτρόπως  την DUENDE, η DUENDE αλλάζει την Ικαρία.
Με αυτή τη στήριξη του κοινού αλλά και με πολλή εθελοντική εργασία των μελών της η DUENDE έχει έναν αξιοζήλευτο εξοπλισμό σε φώτα, ηχητικά, σκηνικά, κοστούμια πάντα διαθέσιμο σε οποιοδήποτε πολιτιστικό δρώμενο του νησιού: Θεατρικές παραστάσεις ομάδων από άλλα μέρη, σχολικές παραστάσεις, συναυλίες κ.λπ.
ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ




Όποιος γνωρίζει τα «θεατρικά» της Ικαρίας ξέρει πολύ καλά ότι το νησί πάσχει από έλλειψη υποδομών. Η Θ.Ο.DUENDE έχει παλέψει με τις μικρές της δυνάμεις να αντιπαρατεθεί στο πρόβλημα. Οι παραστάσεις της παρουσιάζονται σε αυλές σχολείων, πλατείες, θερινά σινεμά, αίθουσες συλλόγων. Πάνω από 30 διαφορετικοί χώροι στην Ικαρία έχουν φιλοξενήσει τις παραστάσεις της DUENDE. Αυτή η κουλτούρα «μπουλουκιού», η ρουτίνα «μεταφέρουμε-στήνουμε-παίζουμε-ξεστήνουμε» είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της DUENDE και η συγκολλητική ουσία των μόνιμων μελών της.
Από το 2009 η Ομάδα κάνει πρόβες στο πρώην δημοτικό σχολείο Μανδριών, ένα χώρο που με πολύ εργασία έχει μετατρέψει σε ένα φιλόξενο στέκι. Τα τελευταία χρόνια, η αυλή του σχολείου έχει μετατραπεί σε ένα υπαίθριο θέατρο και εκεί θα είναι ο χώρος που θα γίνει η Θεατρική Συνάντηση Φιλίας.




Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΤΟΥ ΣΕΤΣΟΥΑΝ

Η τυπική ίδρυση της Ομάδας έγινε την Άνοιξη του 2007 όταν η Ομάδα έγινε νομικό πρόσωπο (σωματείο) με καταστατικό, Δ.Σ., απολογισμό κ.λπ. Βέβαια, αυτή η ίδρυση κάθε άλλο παρά τυπική ήταν, αφού μας έδωσε την δυνατότητα να συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ που διοργανώνει κάθε χρόνο η Ομοσπονδία Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου. Αυτή η επικοινωνία και η συνεύρεση με άλλες ομάδες νησιών του Αιγαίου έχει σπρώξει μπροστά την DUENDE όπως και όλες τις Ομάδες που συμμετέχουν. Γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά, ότι η λέξη «Ερασιτεχνικό» έχει θετική έννοια (και είναι τίτλος τιμής) όταν αναφερόμαστε στο θέατρο. Πολλές ομάδες στο Αιγαίο (και φανταζόμαστε και στην υπόλοιπη χώρα) έχουν προχωρήσει πολύ μπροστά την υπόθεση του Ερασιτεχνικού Θεάτρου: Εκπληκτικές σκηνοθεσίες, άψογες ερμηνείες, πρωτοποριακά σκηνικά, απαράμιλλης αξίας έργα δείχνουν ότι το Ερασιτεχνικό Θέατρο είναι συμπληρωματικό του Επαγγελματικού και όχι φτωχή απομίμησή του. Αυτές οι συλλογικές προσπάθειες σπρώχνουν όλες τις ομάδες για καλύτερα αποτελέσματα και ταυτοχρόνως κάνουν τις τοπικές κοινωνίες συμμετέχουσες και κοινωνούς υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικών δημιουργιών.
Η ενασχόληση κάποιου με το Ερασιτεχνικό Θέατρο έχει πολλά οφέλη. Ένα από αυτά, και ίσως το πιο σημαντικό, είναι η δημιουργία ισχυρών ανθρώπινων-φιλικών δεσμών μεταξύ των συντελεστών μιας παράστασης. Αυτές οι φιλικές σχέσεις απλώνουν μάλιστα και μεταξύ συντελεστών από διαφορετικές ομάδες. Αυτός είναι ο κύριος λόγος διοργάνωσης της Θεατρικής Συνάντησης Φιλίας. Τέσσερις αιγαιοπελαγίτικες ομάδες  από τη Μυτιλήνη, τη Σάμο, την Τήνο και την Κω μαζί με την DUENDE θα βρεθούν για 5 ημέρες στην Ικαρία, θα συσφίξουν τις ήδη στενές τους σχέσεις, θα ανταλλάξουν εμπειρίες και προβληματισμούς και θα δείξουν στο κοινό που θα παρακολουθήσει τις παραστάσεις ότι το Ερασιτεχνικό Θέατρο είναι  χώρος όπου η συλλογική προσπάθεια παράγει ορατό αποτέλεσμα, η συνεργασία γεννάει την αισιοδοξία. Κάτι τόσο πολύτιμο για όλους μας.




ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ


ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ DUENDE
ΕΤΟΣα/αΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
20031Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΠΑΛΩΜΑΤΟΥFEDERICO-GARCIA LORCA
20042ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣWHILLIAM SHAKESPEAR
20053ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
20064Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣBERTOLD BRECHT
20075Ο ΔΡΑΚΟΣΕUGENI SHWARZ
20086Η ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ/ΟΙ ΒΛΑΒΕΡΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥEUGENE IONESCO / ANTON CHEKHOV
20097ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝERIC-EMMANUEL SCHMITT
20108ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑALEXANDRE OSTROVSKY
20119O ΜΠΙΝΤΕΡΜΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣΜΑΧ FRISCH
10ΛΕΥΤΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙDARIO FO – FRANKA RAME
201211ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
12ΠΩΣ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΤΕ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑSΑΜΜΥ FAYAD
201313ΑΝ ΕΣΥ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΪΤΑΝΗ
14Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣTEΝNESSΕΕ WHILLIAMS
201415O ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΤΣΟΥΑΝBERTOLD BRECHT
16ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ / ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΤΟΥΓ. ΡΙΤΣΟΥ / Ι. ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ
201517BLACK OUTJACK SHARKEY
Επιμέλεια – οργάνωση αφιερώματος: Νάσος Μπράτσος http://www.ert.gr/

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Μουσικές Αυλές-Αη Γιάννη Ραχών Ικαρίας 2016

Στην όμορφη γειτονιά του Αη Γιάννη Ραχών αυλές γεμάτες χρώματα, παχυλούς ίσκιους και ζεστά χαμόγελα περιμένουν και τους πιο δύσπιστους σε ένα ταξίδι στη θάλασσα της μουσικής και ότι προκύπτει από αυτή 9 με 15 Ιουλίου!
Η Κίνηση Πολιτών Ραχών, μια παρέα συνυφασμένη με την ανιδιοτέλεια και την προσφορά διοργανώνει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά το μουσικό σεμινάριο Ικαρίας!!!
Στα μουσικά εργαστήρια και αυτό το καλοκαίρι με τη παρουσία τους και τις διδαχές τους θα μας τιμήσουν οΜανώλης Πάππος στο μπουζούκι, ο Δημήτρης Μυστακίδης στη λαϊκή κιθάρα, ο Ευγένιος Βούλγαρης στο ούτι, οΒαγγέλης Καρίπης στα κρουστά, η Ματούλα Ζαμάνη (8-14 Ιουλίου) στη φωνή, η Σοφία Λαμπροπούλου (8-14 Ιουλίου) στο κανονάκι, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος στα μουσικά σύνολα και ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης στη κρητική λύρα!
Για πρώτη φορά στις Μουσικές Αυλές μας τιμούν ο Φώτης Σιώτας (8-14 Ιουλίου) στο βιολί και ο Γιώργος Μανωλάκης στο κρητικό λαούτο.
Ιδιαίτερη αναφορά θα θέλαμε να κάνουμε στον Αργύρη Λιανό και στο εργαστήρι ηχοληψίας που για πρώτη φορά φιλοξενούμε. Τα μαθήματα είναι πρωινά ενώ το βράδυ οι συναυλίες θα προετοιμάζονται από τον Αργύρη και τους μαθητές του!
Επίσης με χαρά περιμένουμε:
Τον Χρήστο Σπουρδαλάκη και τον Γιάννη Κάττο στα μαθήματα της οργανοποιίας, ένα εργαστήρι που κέρδισε και συνεχίζει να κερδίζει αρκετούς!
Τον Νίκο Πάτα στο εργαστήρι των παραδοσιακών χορών που επίσης για πρώτη φορά φιλοξενούμε (τα μαθήματα πραγματοποιούνται το πρωί).
Τον Άρη Μαραγκόπουλο που πάντα μας τιμά με τη παρουσία του στο εργαστήρι της δημιουργικής γραφής.
Τέλος ευχαριστούμε τον Δημήτρη Τοσίδη για το τριήμερο εργαστήρι της φωτογραφίας (πρωινά μαθήματα 10-12 Ιουλίου) και το φωτογραφικό υλικό από την Ειδομένη που παραχωρεί και θα εκθέτετε στον προαύλιο χώρο του Αη Γιάννη τις ημέρες του σεμιναρίου.
Ότι χρειάζεστε για το σεμινάριο θα το βρείτε στο site μας.
Σας περιμένουμε!
Καλό καλοκαίρι!

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Το βλέμμα του Φαγιούμ

Από πού μας κοιτάζουν άραγε αυτά τα πορτραίτα; Τι σημαίνει η αυστηρή στάση, το φωτεινό μέτωπο, τα μεγάλα θλιμμένα μάτια; Η μειλίχια έκφραση στο κλειστό στόμα;
Στόμα που δεν μιλά παρά μόνο για να παρηγορήσει. Μάτια στραμμένα προς τα μέσα και ταυτόχρονα προς τον καθένα, γεμάτα συμπόνια και έλεος. Κατάφαση της ζωής αλλά και παραδοχή του θανάτου, μα προπάντων προσδοκία του ενός. Του φωτισμού της αλήθειας. Είναι το δικό μας βλέμμα. Το βλέμμα που φέρουν ακόμη οι άδολοι και απλοί άνθρωποι, όπως και οι ηττημένοι του πνεύματος. Αυτό που την οριστική του έκπτωση βιώνουμε στον σημερινό, αφανισμένο κόσμο. Ο αρχαίος κόσμος μας χάρισε το βλέμμα του. Είναι καταπληκτικά τα Φαγιούμ.Με βλέμμα που μαγνητίζει και έρχεται μέσα από τα βάθη των χιλιετιών, εκεί μέσα στην ξερή άμμο της Αιγύπτου, οι άνθρωποι νίκησαν τη φθορά που επιφέρει ο θάνατος και επειδή οι ζωγραφιές είναι παλιές, από τις αρχαιότερες που έχουμε, μας δείχνουν ότι ο αρχαίος κόσμος και σ' αυτόν τον τομέα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον μετέπειτα.

Χαμένος κρίκος στην αλυσίδα της αρχαίας ζωγραφικής, τα πορτρέτα του Φαγιούμ ήρθαν στο φως στα τέλη του περασμένου αιώνα προβληματίζοντας έναν μικρό κύκλο μελετητών και συλλεκτών που έσκυψαν επάνω τους με ενδιαφέρον, χωρίς ωστόσο να κατορθώσουν να εξηγήσουν τι κρυβόταν πίσω από τα περίεργα πρόσωπα με τα σφιχτά σφραγισμένα χείλη και τα φλογερά μάτια. Τα πορτρέτα, που αποδίδουν με ρεαλιστικό τρόπο άλλοτε γυναίκες, άλλοτε άνδρες και άλλοτε παιδιά, κράτησαν το μυστικό τους και, κατά κάποιον τρόπο, τις αποστάσεις τους από το ευρύτερο κοινό. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα εκατό χρόνια για να γίνουν γνωστά στον κόσμο, χωρίς ωστόσο, ακόμη και τώρα, να έχουν κατακτήσει την πλήρη κατανόηση. Σε αυτό ίσως κάποιο ρόλο πρέπει να έπαιξε το ότι πρόκειται για νεκρικά πορτρέτα, το ότι δηλαδή από την αρχή προορισμός τους ήταν η μελλοντική ζωή: έγιναν για να συνοδεύσουν τον νεκρό στον άγνωστο άλλον κόσμο. Αν τώρα σε αυτό προστεθεί το ότι πρόκειται για ένα επίσης άγνωστο είδος ζωγραφικής που προβλημάτισε ακόμη και τους ειδήμονες ως προς το πού να το εντάξουν, καταλαβαίνουμε γιατί οι νεκρικές προσωπογραφίες του Φαγιούμ είναι ακόμη τυλιγμένες με έναν πέπλο μυστηρίου. Επί έναν αιώνα τα μεγάλα μουσεία ήταν αναποφάσιστα αν έπρεπε να τις εντάξουν στις αιγυπτιακές, στις κοπτικές ή στις ελληνορωμαϊκές συλλογές τους και το μόνο που έκαναν ήταν να τις παρουσιάζουν ως είδος αξιοπερίεργο, πάντα στο περιθώριο πότε της μιας και πότε της άλλης από αυτές τις συλλογές......."ΤΟ ΒΗΜΑ" /(07/06/1998),.                                                                                            «Τα μάτια των Φαγιούμ λάμπουν με το φως των αιώνων», έλεγε ο Αντρέ Μαλρό. Πράγματι, η μοναδική αυτή τέχνη που «εφευρέθηκε» και άνθισε στην αρχαία Αίγυπτο, για να απαθανατίζει τον άνθρωπο και να τιμά την ανθρώπινη ζωή... μετά θάνατον, θα συναρπάζει κάθε άνθρωπο ανά τους αιώνες.                                           Αναφορες ΤΟ ΒΗΜΑ    http://markidis54.blogspot.gr.........                                                                                    

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Visual artst «εικαστικές τέχνες»

Η Μυρτώ Νικολαΐδη  σπουδάζει visual artist  Όταν τι ρώτησα  δηλαδή τι ειναι αυτό ?  Χαμογέλασε πονηρά σαν γνήσια Ικαριώτισα και μου μίλησε για τις «εικαστικές τέχνες ότι είναι ένας σύγχρονος αλλά ασαφής όρος ,μια ομπρέλα για μια ευρεία κατηγορία τέχνης που περιλαμβάνει μια σειρά από καλλιτεχνικές ειδικότητες όπως να   Δημιουργούν • Παράγουν • Αναπαράγουν • Πειραματίζονται • Διερευνούν • Σχεδιάζουν – προγραμματίζουν • Οργανώνουν • Κατασκευάζουν • Τροποποιούν • Μετασχηματίζουν • Επεξεργάζονται • Συνδέουν • Οικειοποιούνται • Συσχετίζουν • Συγχωνεύουν • Παρεμβαίνουν • Μοντελοποιούν • Συνθέτουν   ..όλα αυτά και πολλά άλλα ειναι η τέχνη  visual artist  και πραγματικά την λατρεύω /!
πουαντιγισμος

η φριντα

εικονογραφιση παιδικου βιβλιου


με μολυβι gesture drawing
Το Δασος 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Ο Αρμενιστής του Μίκη



Οι στίχοι στον βράχο
Ο Μίκης διηγείται ανασύροντας μνήμες από μια βραδιά στην Ικαρία: Η εξορία έγινε τόπος δημιουργίας. Οι αγώνες και τα βάσανα έγιναν τραγούδια. «Το ίδιο βράδυ, πρότεινα στο θάλαμο να γράψουμε όλοι μαζί ένα τραγούδι. Λέω τον πρώτο στίχο, για να κινήσω τη μηχανή: ''Θάλασσες μας ζώνουν'', ''κύματα μας κλειούν'', λέει ένας άλλος.
Ο καθένας έβρισκε κι έναν στίχο και στο τέλος διαλέγαμε τον καλύτερο. ''Σ' άγριους βράχους πάνω τα νιάτα μας φρουρούν/στείλαν του λαού μας/ τ΄ άξια τα παιδιά/ για να τα λυγίσουν σε δεσμά βαριά''. Την άλλη μέρα πήρα τους στίχους και πήγα στο βράχο.
Το βράδυ τούς τραγούδησα το νέο μας τραγούδι.
Το μάθαμε τόσο ωραία -με τριφωνίες- που βγήκαμε στην αυλή που δέσποζε πάνω απ' τη χαράδρα και το τραγουδούσαμε δυνατά, να μάς ακούσουν κι οι άλλοι.
Το μεσημέρι στο καφενείο μάς ρωτούσαν: ''Τι είναι αυτό που τραγουδούσατε μες στη νύχτα;''.
Το ίδιο βράδυ, μετά το σισσίτιο, το είπαμε στην ομάδα. Ετσι γράφτηκε και τραγουδήθηκε ''Το Τραγούδι της Εξορίας''. Εγραψα τότε κι άλλα δύο τραγουδάκια. Το ένα για το άρθρο δέκα, που μας διατάζει ''να μην έχουμε γυναίκα'', και το άλλο για τους ''τρεις αρραβωνιασμένους στην Ικαρία'' σε ρυθμό καλαματιανό, που το χορεύαμε στις μουσικοχορευτικές μας εσπερίδες».


Κι ήρθαν κοπέλες απ’ τη Δάφνη
κι απ’ το Στελί μανούλες πικραμένες
απ’ την Αρέθουσα και τους Βρακάδες οι μαυροφόρες
κι απ’ τον Αρμενιστή γερο-ψαράδες ήρθαν
μ’ αλατισμένη την καρδιά στο κύμα και στα δάκρυα
Και κάθισαν ολόγυρά σου, χαμένε σύντροφε,
και κάθισαν ολόγυρά μας
ν’ αρχινήσουν ψιλό μοιρολόι
Τ’ ήσουν ο στεναγμός ενού Λαού
το φτεροζύγισμα ενού γύπα
που χιμάει !

 Ιούνης 1948  

Ελεγείο


ποίημα    mikistheodorakis
    
Ο Μίκης Θεοδωράκης (τέρμα δεξιά) με τρεις συνεξόριστούς του στον Αρμενιστή Ικαρίας το 1947