Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μικρές ιστορίες της Ικαρίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μικρές ιστορίες της Ικαρίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Προσεχώς στους Κινηματογράφους με ."Την Ικαρία ,που ποτέ δεν κλαίει ....😂 🎬 🎥"👀

Η Ικαρία μας με πρωταγωνιστή ποιον άλλο από την μοναδική Ακαμάτρα της , κατάφερε και πάλι να τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας Αυτή τη φορά όχι για τους Μπουρλοτιέρηδες Ξηρούς της ,η τους Μακρόβιους φιλοσόφους της Αυτή τη φορά σαγήνεψε  για την Παραδοσιακή της Ομορφιά  Το μοναδικό χωριό του νησιού που τόλμησε να γίνει και με νόμο μουσείο της ικαριώτικης αρχιτεκτονικής. διάλεξε και σαν το κύριο σκηνικό για τη νέα ταινία που για ένα μήνα θα γυρίζει ,ο Σκηνοθέτης  Γιώργος Πανουσόπουλος "Στη χώρα που κανείς δεν ήξερε να κλαίει" (η κάπως έτσι  θα είναι ο τίτλος της). ...Άλλα μέρη για γυρίσματα είναι ο Μαγγανίτης, ο Άγιος Κήρυκος, ο Εύδηλος, τα Θέρμα, το Καραβόσταμο, ο Κάμπος, ο Άρης Ποταμός ..κλπ. Το κινηματογραφικό συνεργείο είναι πάνω από 60 άτομα για αυτή την "ονειροπαρμένη κωμωδία" που γυρίζεται εξ ολοκλήρου στην Ικαρία. συμμετέχουν πολλοί επαγγελματίες και ερασιτέχνες από τον ντόπιο πληθυσμό...



Η Ακαμάτρα τo
 χωριό δε λεγόταν πάντα έτσι, νομίζω αρχικά λεγόταν απλώς "Κάτω χωριό", καθώς είναι το πρώτο από τα χωριά της Μεσαριάς που συναντάς ανεβαίνοντας. Όταν η ευρύτερη περιοχή στη βόρεια πλαγιά της Κεφάλας άρχισε να κατοικείται, ήταν ακόμα η εποχή που τα παιδιά έχτιζαν τα σπίτια τους δίπλα στο πατρικό και φτιάχνονταν γειτονιές ολόκληρες που ως και σήμερα έχουν το όνομα συγκεκριμένων οικογενειών: ο Καρναβάδος, ο Ξερέδος, ο Λουριδάτος, ο Καλαφατάτος, ο Ντουρέδος, ο Ξενιάδος, ο Πετράτος, ο Κουντουπάτος, ο...Το πιο καλό νερό στο χωριό ερχόταν από την Αλάμα, μια πηγή πάνω στην Κεφάλα. Κάτι λίγοι είχαν στέρνες, όπως αυτή που ακόμα υπάρχει στου Βαγιανού, ή πηγάδια, αλλά οι πιο πολλοί (ακόμα κι αυτοί που είχαν νερό κοντά τους) προτιμούσαν για πόσιμο το νερό της Αλάμας. Έτσι πήγαιναν συχνά με τις στάμνες να γεμίσουν ψηλά στην πηγή, και κατηφορίζοντας έφταναν στο σταυροδρόμι που πήγαινε για τα Κάτω Μέρη, από όπου ο καθένας θα πήγαινε κατά το σπίτι του. Εκεί υπήρχε μια μεγάλη πέτρα, ένας οριζόντιος βράχος (κοντά στα σπίτια των Σταυρινάδων σήμερα), όπου ακουμπούσαν τις στάμνες και ξαπόσταιναν λίγο. Άλλοι περνούσαν από το σταυροδρόμι είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω, και ήταν ένα σταθερό σημείο συνάντησης για τον κόσμο του χωριού, όπου κουβέντιαζαν και χασομερούσαν λίγο.

Όταν γύριζαν πια σπίτι, οι νοικοκυρές που περίμεναν πώς και πώς το νερό τους έλεγαν "πάλι στην ακαμάτρα ήσουνα;", εννοώντας την πέτρα που χασομερούσαν "τεμπελιάζοντας" αντί να φέρουν γρήγορα το νερό σπίτι. Εκεί ανοίχτηκε η πλατεία που είναι σήμερα, δίπλα στη δρυ που επί τουρκοκρατίας γίνονταν οι εκτελέσεις (δι' απαγχονισμού) στη βραχύβια περίοδο που η έδρα του Τούρκου διοικητή ήταν στο χωριό. Η πλατεία λεγόταν (και λέγεται ακόμα) Ακαμάτρα, κι ύστερα όλο το χωριό ονομάστηκε έτσι.

Μερικοί λένε (κακεντρεχώς) ότι το χωριό πήρε το όνομά του από την παροιμιώδη εργατικότητα των κατοίκων του και μάλιστα ότι τους το κόλλησαν οι λοιποί Μεσαρίτες (σκωπτικά, δηλαδή τους έλεγαν "ακαμάτες"). Αυτό δεν ισχύει - για την ακρίβεια οι Ακαματριώτες πάντα δούλευαν διότι είχαν χωράφια να καλλιεργήσουν και ζώα δίπλα τους, σε αντίθεση με τους "απ' έσω" (δηλ. αυτούς από τη εξωτερική πλευρά της Κεφάλας που βλέπει στην Πέρα-Μεριά) που ήταν σε κακοτράχαλο μέρος και ήταν κυρίως βοσκοί στο βουνό. Μάλιστα ο Χρήστος Μακκάς, δικηγόρος από την Ακαμάτρα, είχε διατυπώσει την άποψη ότι το όνομα βγαίνει από το "ακάματος" (δηλαδή ακούραστος) και όχι από το ακαμάτης, καθώς οι κάτοικοι δούλευαν συνεχώς. .

Σήμερα ο τρόπος ζωής των ανθρώπων έχει αλλάξει κατά πολύ, το νερό τρέχει από τη βρύση της κουζίνας και όσο σκληρά και να δουλεύεις, στην Ικαρία ψωμί δεν τρως. Ο πατέρας μου πήγε Δημοτικό στην Ακαμάτρα πριν τον πόλεμο - το σχολείο είχε εβδομήντα παιδιά. Εδώ και λίγα χρόνια έχει κλείσει λόγω έλλειψης παιδιών, και δυο-τρία που είχαν ξεμείνει πηγαίνουν στο εξατάξιο στον Εύδηλο και καλά κάνουν. Η ακαμάτρα πέτρα στο σταυροδρόμι προφανώς δεν εντοπίζεται πια - ούτε καν το ίδιο το σταυροδρόμι. Το καλοκαίρι το χωριό ξαναγεμίζει λίγο (έχω περάσει κι εγώ κάποια παιδικά καλοκαίρια εκεί) αλλά τον πιο πολύ χρόνο τα σπίτια είναι κλειστά, και κάτι λίγοι μόνο έχουν μείνει να την παλεύουν, όπως άλλωστε σε όλο το νησί.
Φωτογραφία του Nick Chatzinakis.

Η Ακαμάτρα"η παιδική χαρά της Ικαρίας " ο εξωτικός Μαγγάνιτης ,ο ευδιάκριτος Ευδηλος ,ο Άγιος  Κήρυκος της θάλασσας ..εκεί που χθες έπαιζαν κάποιοι  "Ακούραστοι Ακαμάτηδες " και σήμερα  παίζουν  "Ακούραστοι Καλλιτέχνες.".   

Άντε λοιπόν να δούμε τι θα μας σκαρώσουν πάλι αυτοί οι "Ακάματοι" της Νικαριάς και οι θαυμαστές  τους ... άντε να δούμε τι παραμύθια πάλι σκαρφίστηκαν γι αυτούς ...οι "Ακούραστοι Παραμυθάδες "της  έβδομης τέχνης ......🤔 Ραντεβού "Στη χώρα που κανείς δεν ήξερε να κλαίει" (η κάπως έτσι ) .."   ίσως γιατί οι κάτοικοι της είναι  "Ακούραστοι  Ακαμάτηδες  που σκαρφίζονται Έξυπνες Παλαβιάρικες    Ιδέες   !"






 Οι Ράχες  έβαλαν και αυτές το λιθαράκι  τους  σε αυτή  την νέα ταινία του Πανουσόπουλου..

με την 
Κυβέλη Στενού στις ζωγραφιές των σκηνικών, τον  εξαιρετικό ερασιτέχνη ηθοποιό μας Ηλία Μπακόπουλο  , τον Πλάκα τον μπάρμαν που αγαπάει να φτιάχνει  Δεντρόσπιτα ...μέχρι και τον "Παρθένο" καφετζή της Σέχτας ..όλοι τους ειναι υπέροχοι ..."👌.... Προσεχώς στους Κινηματογράφους από ."Την Ικαρία μας ,που ποτέ δεν κλαίει ....😂 🎬 🎥"👀

πηγές    φωτογραφίες του 
 Ηλίας Γιαννίρης    ...  η εξαιρετική περιγραφή της Ακαματρας από grovithe.blogspot.com

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Η μακροζωία στην Ικαρία, Μάθαν ότι πηδιόμαστε και πλάκωσαν και οι γύφτοι!

Αυτές τις μέρες η Νικαριά μας βρίσκετε πάλι μέσα στα φώτα διεθνών μελετητάδων Ένα διεθνές συνέδριο, με τίτλο «Μακροζωία: Ένας ρεαλιστικός στόχος» διοργανώνει την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, το Ερευνητικό Ινστιτούτο για τη Μακροζωία και την Πρόληψη των Ασθενειών του Γήρατος, με επικεφαλής τον καθηγητή Καρδιολογίας κ. Χριστόδουλος Στεφανάδη.Η μελέτη «ΙΚΑΡΙΑ», που οργανώθηκε και διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στο νησί έχει, ως τώρα, δώσει σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο ζωής, τις συνήθειες, τις ιδιαίτερες περιβαλλοντολογικές συνθήκες που επικρατούν στο νησί καθώς και για τα ποσοστά εμφάνισης καρδιαγγειακών και άλλων νοσημάτων συναφών με τη γήρανση.

Τα αποτελέσματα της μελέτης έτυχαν αναγνώρισης από τον διεθνή τύπο και από μεγάλα έγκριτα επιστημονικά περιοδικά μέσα από πλήθος δημοσιεύσεων» Τι έδειξε η μελέτη;
​Πως η μεσογειακή διατροφή, πλούσια σε όσπρια, λαχανικά, φρούτα και ψάρια, η προτίμηση στην κατανάλωση ελληνικού καφέ, η μέτρια κατανάλωση κρασιού, η καθημερινή άσκηση, τα μειωμένα επίπεδα άγχους, τα χαμηλά ποσοστά κατάθλιψης, η συντροφικότητα, η συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις, είναι μερικές από τις συμπεριφορές που είναι κοινές για νέους και ηλικιωμένους κατοίκους του νησιού και που σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα γεωφυσικά χαρακτηριστικά του τόπου συμβάλουν στην επίτευξη της μακροζωίας, ....  Εκτός   όμως από αυτό το συνέδριο  που θα γίνει στην Αθήνα  ,στο νησί     στις Ράχες           κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και  ένα Αμερικάνικο συνεργείο   από Μελετητές της Μακροζωίας  ..άλλοι πάλι και αυτοί  Καλά θα μου πείτε αυτό δεν είναι σπάνιο αφού κατά καιρούς έχουν επισκεφτεί το νησί μας διάφοροι Πουαρο  της Ικαριώτικης Μακροζωίας  Εδώ όμως έχουμε μια νέα τακτική ...την τακτική  του Αιφνιδιασμού δηλαδή "μπουκάρουμε στο σπίτι σας μεσημεριάτικα απρόσκλητοι για να χαρτογραφήσουμε με το έτσι θέλω τα πιάτα σας "Γιαυτό λοιπόν Συμπατριώτες προσέξετε τι σερβίρετε στο τραπέζι σας  μη τυχόν και σας πιάσουν με κανένα λιπαρό κοψίδι   αγκαλιά 😋 και τους χαλάσετε... το έργο τους Μιλώντας για έργα τώρα θυμήθηκα ότι αυτές τις μέρες έχουμε και ένα άλλο συνεργείο Κινηματογραφιστών Οκ Πανουσοπουλος ο γνωστός μας σκηνοθέτης γυρίζει ταινία  στο χωριό της Ακαμάτρας  με θέμα τι άλλο από τους Ικαριωτες Αυτός πάλι από ότι μαθαίνω καταγράφει την Ικαριώτικη  λωλάδα  ως μέσον επιβίωσης απέναντι στη Ευρωπαϊκή ένωση Τι να πω Πανουσοπουλος είναι αυτός και ξέρει καλά να φτιάχνει ιστορίες  Ας περιμένουμε  λοιπόν για να δούμε τι στο κόρακα  κινηματογραφησε και αυτός  ο μελετητής του Σινεμά  ...Γιατροί ,Δημοσιογράφοι ,Σκηνοθέτες εχουν πλακώσει στο νησί και μας μελετούν και όλοι βγάζουν τα δικά τους πορίσματα ..Είναι κεφάτοι λένε οι Δημοσιογράφοι γιαυτό ζούνε πολλά χρόνια  ,οι δε Γιατροί το πάνε ακόμα παραπέρα είναι λένε η Ικαριωτικη διατροφή  που χαρίζει χρόνια στους Ικαριωτες και καπάκι ως επιστέγασμα έρχονται και οι Σκηνοθέτες για να αποφανθούν ότι για όλα αυτά ευθύνεται η λωλάδα μας ..Γενικό συμπέρασμα των ντόπιων ..Μάθαν ότι πηδιόμαστε και πλάκωσαν και οι γύφτοι ΚΑΛΆ ΞΕΜΠΕΡΔΈΜΑΤΑ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΛΕΤΗΤΈΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ ΑΦΟΥ ΟΠΟΤΕ ΜΑΣ ΕΠΙΣΚΈΠΤΟΝΤΑΙ ΚΆΤΙ ΚΑΚΌ ΑΝΑΚΑΛΎΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΝΗΣΊ ΜΑΣ ...ΜΟΛΙΣ ΧΘΕΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ .. ΑΥΡΙΟ ?
                                                   

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Η κυρία Αλεξάνδρα η Ικαριώτισσα και ο Ρουφιάνος που την Κατέδωσε επί Χούντας...Μια Αληθινή Ιστορία!

Αυτή είναι η ιστορία της κυρίας Αλεξάνδρας, όπως τη διηγήθηκε στη Μελπομένη Μαραγκίδου.
Είμαι γέννημα-θρέμμα Ικαριώτισσα. Γεννήθηκα τον Νοέμβριο του 1928. Είχα καλούς γονείς, ήταν απλοί άνθρωποι, αγρότες, που με αγαπούσαν πολύ. Ίσα που έβγαλα το Δημοτικό και κηρύχτηκε ο πόλεμος. Με την πείνα, στην κατοχή, οι άνθρωποι έφευγαν από την Ικαρία και πήγαιναν με τις βάρκες στη Μέση Ανατολή. Όπως φεύγουν τώρα από εκεί κι έρχονται εδώ, έτσι έκαναν και οι Έλληνες τότε. Έπαιρναν κάτι βαρκούλες, κινδύνευε η ζωή τους και πήγαιναν για να βρούνε κάτι να φάνε. Εκεί είχε πάει κι ο Γιάννης.
Πρώτη φορά τον είδα στην εκκλησία, όταν γύρισε από την ξενιτιά. Είδα έναν ωραίο νεαρό και αμέσως είπα «άχου, ποιο είναι αυτό το όμορφο παλικάρι;». Την ίδια στιγμή και την ίδια μέρα, ξεκίνησε η ιστορία μας. Πήγα κοντά και τον καλωσόρισα. Ήταν αμοιβαίο το αίσθημα. Τότε ήμουν 17 ετών. Πέρασε ο εμφύλιος, το αντάρτικο και παντρεύτηκα μετά από οκτώ χρόνια, στις 9 του Γενάρη του '55. Τον ίδιο Δεκέμβρη έκανα το πρώτο μου παιδί. Τη Ρούλα. Και μετά από λίγα χρόνια το δεύτερο, τη Ματίνα.Μετά ήρθε η Χούντα. Τότε, ένας συγγενής μας έφυγε και πήγε στην Αμερική και μου άφησε το καφενείο του για να το δουλέψω, επειδή με τη γυναίκα του -που ήταν η δασκάλα του χωριού- ήμασταν φίλες. Εκείνη την περίοδο, φοβόμουν μην κυνηγήσουν τον άνδρα μου διότι η οικογένειά του ήταν Αριστερή. Ήταν φόβος και τρόμος εκείνη η εποχή.
Ήταν το '67. Ο γιος του ρουφιάνου μου, είχε κι αυτός καφενείο. Βλέπανε ότι εγώ πάω μπροστά αφού με προτιμούσε όλο το χωριό και θέλησαν να μου κάνουν κακό. Τότε αρκούσε μία μικρή καταγγελία στη Χούντα ότι ο «αριστερός έκανε αυτό» κι αμέσως σε μαζεύανε. Εγώ δεν ήμουν στο Κόμμα, απλώς όταν ήμουν κοπελίτσα καμιά φορά πήγαινα σε καμιά συγκέντρωση του ΕΑΜ. Ήταν αρχιρουφιάνος. Αν ένας άνθρωπος έχει κάνει μία ατιμία στη ζωή του, τότε αυτός τις είχε κάνει όλες. Όλες. Δεν είχε αφήσει τίποτα. Πήγε λοιπόν στην αστυνομία και κατήγγειλε ότι έβρισα τον βασιλιά και είπα «Ο κωλο-Δανός να μη σώσει και έρθει από εκεί που βρίσκεται». Πού ήξερα εγώ πού είναι ο βασιλιάς; Έβαλε και μάρτυρα ένα «ζώο», έναν παραβάτη που τον εκμεταλλεύτηκε ο απατεώνας και τον πήρε να μαρτυρήσει εναντίον μου.
Στα 89 της χρόνια η κυρία Αλεξάνδρα δεν ξεχνά όσα πέρασε επί Χούντας.
Όταν ήρθε η αστυνομία στο καφενείο, είχα πολλή δουλειά μιας και ήταν 8 Σεπτέμβρη - της Παναγίας. Μου είπαν ότι πρέπει να πάω από το χωριό στον Άγιο Κήρυκο για μία κατάθεση. Όταν πήγα, μου είπαν «δυστυχώς, θα κάνεις ένα μικρό ταξιδάκι». Τα είχαν κανονίσει όλα. «Θα πας μέχρι την Αθήνα και θα γυρίσεις», είπαν μόνο. Όταν το έμαθε ο άνδρας μου, ήρθε αμέσως από τη δουλειά του. Μπήκε μαζί μου μέσα στο καράβι, πήγαμε στον Πειραιά κι από εκεί με πήρε η Ασφάλεια και με έχασε.
Με πήγαν στο Πασαλιμάνι σε ένα μπουντρούμι, στο Μεταγωγών. Οι άνθρωποί μου έκαναν τρεις μέρες να βρουν ότι με είχαν πάει εκεί. Ήμουν πολύ τυχερή όμως, διότι σε αυτό το μπουντρούμι βρήκα μία κυρία που ήταν βουλευτής. Πολύ έξυπνη. Η Μαρία Καραγιώργη. Είχε περάσει πάρα πολλά στη ζωή της -δικαστήρια και εξορίες- και μου έδωσε να καταλάβω ότι πρέπει να ξεχάσω το παρελθόν και να κοιτάξω μπροστά εάν θέλω μια μέρα να γυρίσω στα δυο παιδιά μου. Αυτή η γυναίκα, μου έβαλε με το ζόρι φαγητό να φάω, μου έδωσε κουράγιο - εγώ ήμουν πεθαμένη. Σκεφτόμουν τα παιδιά μου - το μικρό που ήταν επτά ετών και τη μεγάλη μου, που τελείωνε το Δημοτικό. Εκεί μέσα στο μπουντρούμι έμεινα 19 μερόνυχτα. Όταν με πήγαν στον βασιλικό επίτροπο, από τον φόβο μου, δεν έβγαινε λέξη από το στόμα μου. Κρίθηκα προφυλακιστέα και με πήγαν στις φυλακές Αβέρωφ.Αυτή η γυναίκα μού είχε πει, όταν πάω στις φυλακές και με ρωτήσουν με ποιες θέλω να πάω -με τις ποινικές ή με τις πολιτικές-, να πω με τις πολιτικές. Πράγματι με ρώτησαν με «ποιες θες να πας»; Και είπα με τις πολιτικές. Αμέσως φωνάξανε «Κομμουνίστριες, ελάτε να πάρετε μια δικιά σας». Κατεβαίνει μια κοπελίτσα, με αγκαλιάζει και με παίρνει να πάμε σε κάτι υπόγεια. «Εδώ θα μένω;», της λέω. «Όχι», μου λέει, «εκεί που θα πάμε είναι ευάερα και ευήλια». Πήραμε τα απαραίτητα και ανεβήκαμε απάνω κι όντως ήταν ένας φωτεινός θάλαμος που είχε μέσα όλες τις πολιτικές. Αν έκανα το λάθος κι έλεγα να πάω με τις ποινικές, δεν θα ζούσα. Μου εξήγησαν μετά ότι από κάθε μέρος ήθελαν να πιάσουν έναν άνθρωπο, για να φοβεριστούν οι υπόλοιποι. Δεν τους ένοιαζε αν ήταν άνδρας, γυναίκα, μάνα - στην Ικαρία, βρήκαν στόχο εμένα.
Με πήραν δυο φορές για δήλωση, να πάω να υπογράψω ότι απαρνιέμαι το Κόμμα για να τοιχοκολλήσουν το χαρτί στο χωριό να με ρεζιλέψουν. Εγώ είχα πεισμώσει. Δεν έκανα καμία δήλωση. Κι έφαγα αρκετές κλωτσιές γι' αυτό.
Ήμουν κάπου 40 χρονών τότε. Όλες οι κοπέλες ήταν μικρότερες και με είχαν στα ώπα-ώπα. Να με ταΐσουν, να με περιποιηθούν. Τα παιδιά μου όμως ήταν έξω. Η μικρή μου κόρη ήρθε να ζήσει με την κουνιάδα μου στην Αθήνα και η μεγάλη ήταν στην Ικαρία. Αν δεν είχα τα παιδιά μου, θα το αντιμετώπιζα πιο εύκολα. Η μεγάλη μου κόρη έδινε εξετάσεις για να περάσει το Γυμνάσιο. Και ήταν μόνη της. Περισσότερο με ένοιαζε να πάνε όλα καλά και να περάσει, παρά να δικαστώ εγώ.Μια μέρα, η κουνιάδα μου έφερε τη μικρή στη φυλακή. Στο επισκεπτήριο υπήρχε ένα σύρμα και μιλούσαμε, εγώ από μέσα κι οι άλλοι απ' έξω, αλλά τα παιδιά επιτρεπόταν να τα δούμε ένα λεπτό. Όμως, εκείνη την ημέρα άργησε η κουνιάδα μου και πέρασε η ώρα και δεν άφηναν να δω το παιδί. Έλεγα, «μια στιγμή, να πιάσω το παιδί μου». Και εκείνο φώναζε από έξω, «Μαμά βγες, έχω νέα να σου πω, έχω νέα να σου πω». Δεν άφηναν το παιδί να μπει μέσα. «Τελείωσε το επισκεπτήριο», είπε κάποιος. Αρχίζω τότε και βροντώ τις πόρτες. Έγινε το κάτι άλλο. Χτυπούσα και φώναζα ότι, «αν δεν μου φέρετε το παιδί μου να το πιάσω στα χέρια μου, σκοτώνομαι». Μου την έφεραν.
Δικάστηκα τρία χρόνια, αλλά έκανα τέσσερις μήνες φυλακή, επειδή δώσανε μία αμνηστία για όσες είχαν ανήλικα παιδιά. Όταν έφυγα, ακούστηκε πίσω μου της φυλακής η κλειδαριά και ο φύλακας να φωνάζει με απειλή. «Προσέχετε εκεί που πάτε, γιατί δεν φεύγετε με καλές προοπτικές από εδώ μέσα», επειδή δεν είχα κάνει δήλωση.
Για την Ικαρία, ήταν μεγάλο πλήγμα αυτό που συνέβη. Αναστατώθηκε όλο το νησί. Και οι Δεξιοί. Τον ρουφιάνο, τον έφτυναν όλοι. Το χωριό τον αντιμετώπισε πάρα πολύ άσχημα και δεν πήγαινε κανένας πια στο καφενείο του, μέχρι που παραπονέθηκε στην αστυνομία. Τότε τους μάζεψε η αστυνομία στο σχολείο να τους νουθετήσει γιατί δεν πηγαίνουν και στο δικό του καφενείο και φεύγοντας γύρισαν πάλι τσούρμο όλοι στο άλλο καφενείο. Δεν πήγε κανείς στου ρουφιάνου.Όταν γύρισα, ακόμα δεν τους είχε περάσει η κακία. Ερχόταν κόσμος στο σπίτι να με χαιρετήσει και να δείξει την αγάπη του και αυτοί πήγαν στην αστυνομία και είπαν ότι έκανα συγκεντρώσεις. Με το που γύρισα, με κάλεσε και ο αστυνομικός. Μου είπε «καλώς ήρθατε». «Καλώς σας βρήκα», του είπα, «Είδατε που δεν με πιστέψατε; Με πίστεψε όμως η Παναγία και με έφερε πάλι πίσω στα παιδιά μου». Αυτός ταράχτηκε. Μου είπε καλύτερα να φύγω από το χωριό, να μη βλέπω τον ρουφιάνο και τον μάρτυρα γιατί θα τους τύπτει η συνείδησή τους. Και είπα «Γιατί; έχουν τέτοιο πράγμα; Αν είχαν συνείδηση, θα έπιαναν μια μάνα να τη βάλουν φυλακή χωρίς να φταίει σε τίποτα;» Έζησα στο ίδιο χωριό μαζί του. Τι να έκανα; Να έφευγα από το σπίτι μου; Δεν γινόταν.
Τον συνάντησα μία φορά τυχαία ύστερα από πολύ καιρό και έτυχε να κρατώ στα χέρια μου ένα πριόνι. Και μου λέει «Ούτε καλημέρα;». «Να σηκώσω το πριόνι να σου δώσω μια στο κεφάλι να σου πω εγώ καλημέρα», του απάντησα. Τα μάζεψε κι έφυγε.
Πώς αισθάνομαι τώρα γι' αυτούς τους ανθρώπους; Ο μάρτυρας ζει. Ζει με τα κατσίκια του, ζει σαν ζώο, δεν έχει επικοινωνία με ανθρώπους. Και αν τον συναντήσω στον δρόμο; Αισθάνομαι όπως όταν συναντάς τα βρωμερά σκουλήκια που τα προσπερνάς για να μην τα πατήσεις. Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Ο ρουφιάνος έχει πεθάνει. Και όλα σταματούν πια μπροστά σε έναν νεκρό.  ....melpomenh-maragkidoy

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Νας ..Ιερό οι μυθικοί τόποι της Ικαρίας

Ικαρία. Νησί μυθικό, με πανέμορφη φύση, παραλίες με κρυστάλλινα νερά,  με υπερήφανους και ιδιότυπους κατοίκους, αλλά πάνω απ όλα με ένδοξη ιστορία                                                          Νας ..Ιερό οι μυθικοί τόποι της Ικαρίας ! Λένε ότι στο Να υπήρχε παλαιότερα αρχαίος οικισμός, στον οποίο κατοικούσαν κόρες του Δία Ναϊάδες.Στην ελληνική μυθολογία οι Ναϊάδες ήταν νύμφες των γλυκών νερών, πηγών (κρηνών), ποταμών, λιμνών. . Οι κατοικίες τους βρίσκονταν σε παραποτάμιους χώρους, τα δε ειδικότερα ονόματα τους τα λάμβαναν από τους ποταμούς στους οποίους κατοικούσαν. Φανταστείτε λοιπόν αυτές τις όμορφες Ναϊάδες  του Να να τριγυρίζουν μέσα στην άγρια φύση της Ικαρίας ,  στο φαράγγι της Χάλαρης  συνοδεύοντας την Άρτεμη και παίζοντας μαζί της. Ήταν όλες τους αλήθεια πανέμορφες, η Άρτεμη όμως σίγουρα θα ξεχώριζε με τη θωριά της ανάμεσά τους. Αυτές οι φασαριόζικες  πανέμορφες θεές   τους άρεσε να σεργιανίζουν λιβάδια και πλαγιές ,ποτάμια και χαράδρες για να φτάσουν  στην αλλη άκρη της Ικαρίας  στη παράλια του  Ιερού με μοναδικό σκοπό να τραγουδήσουν  ,να χορέψουν και να κάνουν έρωτα   με τον εύθυμο θεό Διόνυσο και τους κατεργάρηδες σάτυρους του  .Και από αυτή την ένωση γενιούνταν ήρωες, μεγάλοι καλλιτέχνες, ποιητές και σοφοί. Από αυτή την ένωση σίγουρα γεννήθησαν και οι Άτακτοι Ικαριώτες !


Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Γιαλισκάρι ..το ξύλινο σκαρί πάνω στο γιαλό !










Αλήθεια τι χρειάζεται για να πεις μια ιστορία; Ένας ταλαντούχος συγγραφέας θα μπορούσε να σας πει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι ένα στυλό και ένα κομμάτι χαρτί, αλλά τέχνη της αφήγησης δεν έρχεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους μας.Για μένα, όπως και για πολλούς φωτογράφους, μου αρέσει να έχω όλα τα στοιχεία μιας ιστορίας μπροστά μου - ορατά, μπροστά στα μάτια μου. Μου αρέσουν οι ιστορίες που γίνονται εικόνες και τις εικόνες που μετατρέπονται σε ιστορίες..


και το πιο μαγικό ξωκλήσι της ,το εκκλησάκι της Ανάληψης!



 Στο Γιαλισκάρι, ένα από τα παραθαλάσσια  χωριά της Ικαρίας,υπάρχει το εκκλησάκι της Ανάληψης.

Ένας  ικαριώτης που ζούσε μετανάστης  στην Αμερική με το όνομα  Γιάκας Νικόλαος ,επέστρεψε μετά από χρόνια στον τόπο του   θέλοντας να εκπληρώσει ένα τάμα , να χτίσει ένα μικρό εκκλησάκι  για το χωριό του .                                                                   Εκείνα τα χρονια 

υπήρχε ένα μικρό νησάκι πολύ κοντά στην ακτή,ανάμεσα στο Γιαλισκάρι και στην παραλία της Μεσακτής. Πάνω σε αυτό το νησάκι οραματίστηκε ένα εκκλησάκι και κάπως έτσι ξεκίνησε    να χτίζει το όνειρο του Μεταφέροντας τα υλικά με βάρκες και με την βοήθεια των ντόπιων κατάφερε να το ολοκληρώσει  το ΄65.

Το 1980,το έργο του, πήρε άλλη  αξία γιατί το νησάκι ενώθηκε με το κυρίως νησί με τεράστιες πέτρες.Έτσι ,δημιουργήθηκε και ένα μικρό λιμανάκι που εξυπηρετούσε αρκετούς ψαράδες του χωριού.

Το 1985,φτιάχτηκε και ο παραλιακός δρόμος που οδηγεί από το χωριό στο νησάκι,ενώ παράλληλα διαμορφώθηκε όλο το λιμανάκι.



 Πάμε μια βόλτα?Φωτογραφία της Μαριέττα Κουτούφαρη. Φωτογραφία της Μαριέττα Κουτούφαρη.







 Φωτογραφία της Μαριέττα Κουτούφαρη.
 Φωτογραφία της Μαριέττα Κουτούφαρη.












 
 
Φωτογραφία της Μαριέττα Κουτούφαρη.